F. Ukulturalniam się

2009-12-15T23:28:00.006+01:00

Z racji tymczasowego przestoju zawodowego znalazłyśmy sobie z Jo. hobby: będziemy spotykać się do południa i oglądać serial. Miała być „Brzydula”, bo Viola jest ostatnio naszą idolką zarówno jeśli chodzi o styl ubierania się, jak i szereg ludowych powiedzonek i przysłów. Niestety znalezienie w necie wszystkich odcinków graniczy z cudem, zatem stanęło na „Magdzie M.”. Po pierwszych dwóch odcinkach mamy dosyć, bo nierealność tego serialu poraża od pierwszych chwil: Magda spotyka Piotra i od pierwszych chwil zaczyna pałać do niego głębokim uczuciem, chociaż nie pamięta w ogóle, że jest jej kolegą ze studiów, Mariolka sprzedając krawaty zaprzyjaźnia się z dwoma facetami, za którymi wszędzie łazi pomimo, że ma swojego chłopaka, najlepszy przyjaciel musi być gejem, a główna bohaterka w ciągu jednego dnia pracuje zawodowo, udziela się w fundacji, chodzi do fryzjera, prasuje ubrania, spotyka się z koleżankami, idzie na przyjęcie i jeszcze ma czas posiedzieć na ławce i ponarzekać. Jutro znów będziemy to oglądać.

Ponadto miałam dzisiaj wreszcie okazję przekonać się na własnej skórze co to jest wernisaż. Zostałam zaproszona na wystawę malarską i jestem pod wrażeniem. Podziwiam ludzi, którzy potrafią uczucia przelewać na papier, bo ja ostatnio przelewam tylko na swojego kota. Ale było fajnie: trochę przemówień, trochę kontaktu ze sztuką, trochę darmowego jedzenia ;)

Oto dzieła M.:

Cuda się zdarzają

2009-12-09T00:19:00.003+01:00

Ostatnio czułam się, jakbym w ogóle nie była sobą. Od 35 dni nie wzięłam nic czekoladowego do ust, co w moim przypadku graniczy niemalże z cudem, bo z wszystkich pokarmów na świecie uważam, że czekolada jest najbardziej niesamowitym wytworem człowieka. Wypłakałam chyba ze sto litrów łez, nie mogłam nic jeść, przez pierwszy dzień nie mogłam patrzeć na mojego kota, schudłam 3 kilo, miałam niesamowite bóle serca i chwilami nie mogłam oddychać, modliłam się chyba więcej niż przez całe moje dotychczasowe życie i złożyłam sobie wiele obietnic, a przede wszystkim wierzyłam, że to tylko sen, że przetrwam, że niedługo się obudzę i znów będzie jak dawniej.

A potem zaczęłam słuchać o ludziach (w każdej sytuacji mi znanych lub bliskich), którzy stracili więcej niż ja. O młodym małżeństwie, które wracając z sesji zdjęciowej miało wypadek, w rezultacie czego miesiąc po ślubie mężatka jest już wdową; o dziecku, które – bardzo oczekiwane - się nie narodziło; o małżeństwie, które się rozleciało z powodu zdrady, o małżeństwie, któremu przyjdzie się rozłączyć z powodu śmiertelnej choroby, o akademickiej przeogromnej niesprawiedliwości, z którą przyszło się zmierzyć komuś bardzo mi bliskiemu...

I kiedy o tym myślę, to jestem wdzięczna, bo mam naprawdę dużo. Może nie wszystko, czego pragnę, ale mam najważniejsze – wsparcie przecudownych ludzi, którzy nie pytając o powód mojego smutku, potrafią autentycznie płakać razem ze mną. I modlić się ze mną.

Zaczął się właśnie 36 dzień, a ja dalej wierzę w cud. Bo cuda się zdarzają, jeśli naprawdę tak bardzo się ich pragnie. I się wierzy, że nadejdą. A ja wierzę. W grudniu przecież najważniejsze są Święta, a Boże Narodzenie to czas prawdziwych czarów.

A choinka na Rynku w moim mieście jest najpiękniejsza na świecie.

Absolutorium

2009-12-02T23:23:00.003+01:00

Jaki jest sens uroczystego odbioru dyplomów równo pół roku po obronie? Jak dla mnie żaden. Ale było uroczyście. Ubrałam spodnie garniturowe, w których nie chodziłam od paru ładnych lat, założyłam białą bluzkę i poszłam z Kate na kolejne, jakże ważne wydarzenie w naszym życiu. Musiałyśmy stać gdzieś na końcu auli, bo wielu absolwentów przyszło na absolutorium z całymi rodzinami, zajmując przy tym należne nam miejsca siedzące. Porobiłyśmy sobie więc zdjęcia, odebrałyśmy dyplomy, z sentymentem spojrzałyśmy na Aulę Leopoldina, w której mury nie wstąpimy zapewnie już nigdy w życiu i tyle. Nie mogłyśmy nawet zapozować do zdjęć w biretach, bo Uniewersytet Wrocławski nie stać na zafundowanie swoim absolwentom tej nie lada przyjemności. Ale cóż, nie można mieć wszystkiego.

Wieczorem, podczas kolacji z promotorem miałam okazję zjeść moje pierwsze i z pewnością ostanie chaczapuri w życiu, a potem podczas małej sesji terapeutycznej dowiedziałam się, że jakkolwiek się nie ułoży, dam radę. Ba, pewnie, że dam. Pytanie tylko, czy chcę...

Koniec końców, stałam się posiadaczką dyplomu ukończenia studiów magisterskich w kolorze rzadkiej kupy. Ale warto było.

Labirynt

2009-11-29T19:45:00.003+01:00

Jo. mi na naszej piątkowej imprezie Katarzynkowej przypomniała o blogu. Pół roku mnie tu nie było, a wydaje mi się, jakby od tamtych wydarzeń minął najwyżej tydzień. Nie będę się cofać póki co do tego, co już minęło, bo wtedy był czerwiec, miałam mnóstwo planów i marzeń, wierzyłam w to, że jak przyjdzie jesień moje życie zmieni się nie do poznania. Jest listopad, a ja czuję się nadal zawieszona w jakieś śmiesznej czasoprzestrzeni, a w związku z tym, że nie lubię nosić okularów, nie dostrzegam drogi wyjściowej.

Wydaje mi się, jakbym znów była w parku na Brochowie. Mieści się tam ogromny labirynt z żywopłotu, którego długość wszystkich alejek jak dla mnie spokojnie przekracza kilometr. Byliśmy tam parę razy, a jako że Ra znał drogę na pamięć, pozwalał mi samej błądzić między ślepymi uliczkami, by w końcu znaleźć drogę do dębu rosnącego w samym środku labiryntu. Ostatniej wspólnej niedzieli wychodząc stamtąd bawiliśmy się w ganianego: biegałam między wysokimi jesiennymi już krzewami gubiąc Ra z oczu, jednak po parunastu sekundach on znów był przy mnie.

Znajdź mnie i tym razem, proszę.

Mgr F.!

2009-06-29T16:59:00.000+02:00

1. Kryzys rodziny we współczesności (począwszy od Tofflera skończywszy na Slany).

2. Sposoby doboru próby badawczej (ujęcia jakościowe i ilościowe).

3. Przekaz transgeneracyjny jako wewnętrzny czynnik zagrożenia dla funkcjonowania rodziny wielodzietnej.

Takie pytania usłyszałam od szanownej komisji na jednym z najważniejszych egzaminów w życiu :) Było niesamowicie przyjemnie, a panującej na obronie atmosfery nie da się porównać z niczym innym. Od recenzentów usłyszałam, że moja praca jest wybitna, a jej poziom osiągnął najwyższy z możliwych pułapów. Nie pamiętam kiedy ostatnim razem byłam taka szczęśliwa. A potem, przy namacalnym wsparciu Mamity i Ra oraz wzruszeniu proMotora, zostałam Panią Magister! :))

A w domku czekało na mnie:

:)) I niech mi ktoś powie, że nie jestem największą szczęściarą na świecie!

A od dzisiaj podpisuję się tak:

I komentarz Mamity:

- Myślałam, że dzienni studenci V roku, którzy za moment mają zostać magistrami to trochę bardziej poważni ludzie. A ja się czuję, jakbym znów była z Tobą na zakończeniu ósmej klasy. :D

Final countdown

2009-06-28T13:32:00.000+02:00

Jestem dziwnie spokojna. Powtórzyłam wszystko, co się dało i umiem odpowiedzieć na każde pytanie odnośnie mojej pracy, jakie przychodzi mi do głowy. Nie ma fizycznej możliwości nie zaliczenia tego, ponieważ ocena na dyplomie jest średnią ważoną: 50% średnia ocen z całego toku studiów, 25% ocena z pracy magisterskiej, 25% ocena z obrony. Nawet jeśli jakimś dziwnym trafem dostanę 3,0 z obrony, to w najgorszym przypadku będę mieć 4,5 na dyplomie. Oczywiście wtedy się załamię i będę płakać przez kolejne trzy miesiące, ale... zobaczymy :)

ProMotor ciągle powtarza, że obrona jest jednym z najprzyjemniejszych wydarzeń w życiu, a na dzisiejszym spotkaniu rodzinnym B. wspomniała, że tej niesamowitej atmosfery nie zapomni się nigdy. Ona do dzisiaj pamięta jak była ubrana 15 lat temu na swojej obronie, o co ją pytali i jak cudownie było :) Więc ja się już nie mogę doczekać :))

Tylko ten stosik, który tak jakoś mi się przypadkowo ułożył z książek, które jeszcze mam przejrzeć przed jutrem, nie wygląda zachęcająco:

Tak tworzy się historia

2009-06-26T20:11:00.001+02:00

Dziś byłam świadkiem tworzenia się historii :)

Mężczyzna Mojego Życia stał się najbardziej wyjątkowym MAGISTREM politologii w całej IV Rzeczpospolitej.

Jestem dumna z mgr Ra. Jeszcze świat o nim usłyszy! :))

Plan na najbliższe dni

2009-06-24T10:22:00.004+02:00

Plan jest taki:

środa - powtórka ogólnych założeń teoretycznych, począwszy od Tofflera na Kawiuli i Slany skończywszy, usystematyzowanie metodologicznych definicji;

czwartek - przypomnienie przeprowadzonych badań i wniosków;

piątek - wstęp i zakończenie, wymyślenie zgrabnej motywacji do pracy nad wielodzietnością i wyjasnienie dlaczego taka, a nie inna literatura;

sobota - teoria z pracy magisterskiej oraz charakterystyka dzieł wszystkich nazwisk z bibliografii;

niedziela - powtóra całego materiału.

W międzyczasie dwa zajęcia z hiszpańskiego, praca, obrona Ra, pożegnanie z Asiołem, całodniowy obowiązkowy sobotni wyjazd na wiejską imprezę. Dam radę! :)

Ale jak patrzę na mój kalendarz, to czuję pewne podekscytowanie :D

Wielkie odliczanie

2009-06-20T22:49:00.001+02:00

Naszą 15 miesięcznicę spędziliśmy na basenie. Bolą mnie nogi i kręgosłup, a moja kondycja jest na poziomie równym z kondycją misia polarnego, ale było rewelacyjnie.

Spotkałam się ze znajomymi ze starych studiów. Mieli dzisiaj obronę. Dlaczego widać było, że nie jestem już studentką zaoczną:

- miałam na sobie zieloną koszulkę i jeansy, a nie wyprasowaną koszulę i czarną spódnicę;

- nie wybiegałam z sali krzycząc: huuuuraaaaa!

- nie składałam się na kwiaty dla komisji,

- nie pozowałam do wszystkich zdjęć,

- nie odbierałam 5 rozmów telefonicznych na minutę i nie odpowiadałam: taaak, jestem panią magister!

Dlaczego dziś żałowałam, że nie zostałam na tamtych studiach:

- pisząc tego posta, byłabym panią magister.

Jeszcze 8 dni. I też dostanę kwiaty i telefony z gratulacjami i wybiegnę z sali płacząc ze szczęścia. Oby.

To już jest koniec

2009-06-19T21:46:00.007+02:00

Dziwnie mi z tym jakoś. Dzisiaj miałam ostatnie zajęcia na uczelni i zupełnie nie mogę się oswoić z tą myślą. Bo niby było normalnie: jak zwykle w piątek najpierw seminarium, potem trening asertywności. Ale inaczej mimo wszystko. Zebrało nam się na refleksje i tak jakoś sentymentalnie się zrobiło, że aż nie chciało się stamtąd wychodzić. Często spotykałam się z opiniami, gdy dopiero kończyłam liceum, że przede mną najlepszy okres w życiu. Że to właśnie studia przyniosą mi niezapomniane 5 lat intensywnych wzruszeń, uniesień, sukcesów i ekscesów ;) I dziś mogę stwierdzić, że jest w tym jakieś ziarenko prawdy. I będzie mi tego brakowało.

A asertywność zakończyliśmy czymś, co nasz drogi superwizor kazał powiesić sobie nad łóżkiem i powracać do tego ilekroć zrobi nam się smutno. Inna sprawa, że tego typu „podnoszenie się na duchu” robiliśmy już tysiąc razy, fajnie jest jednak wiedzieć co na koniec studiów myślą o tobie inni:

I zarejestrowałam magisterkę dzisiaj. Musiałam z Asią to uczcić:

Za 10 dni obrona. Dzisiaj się nie stresuję, dziś się obawiam, że jak wyjdę z sali po obronie będę płakać ze wzruszenia i brzydko będę wyglądać na zdjęciach:D

Wino jest dobre na wszystko :)

2009-06-17T23:57:00.000+02:00

Zrobiłyśmy sobie dzisiaj z Jo. spontaniczny wieczór z winem, muzyką, śpiewem i toastami.

A marzenia są po to, żeby mieć o czym myśleć zasypiając wieczorem.

A kiedy można się nimi z kimś podzielić, to dopiero jest pełnia szczęścia.

Pomimo, że Twoja siostra ma rację, że przypominasz tego kogoś z gazety robiąc swoją magiczną minę, i tak się cieszę, że Ciebie mam, Jo.

A w sobotę jest koncert Kravitza w Krakowie. Gdybym tylko znalazła stuzłotowy banknot na ulicy, wystarczyłoby mi pięć sekund na decyzję jak go wykorzystać.

I zaskoczenie dnia, jeśli nawet nie tygodnia: dostałam maila od Patryka. Jestem totalnie zdziwiona in plus jego treścią, formą i w ogóle całym tym zbiegiem sytuacji, ale co najważniejsze – teraz wiem z całą pewnością, że tamten etap mojego życia jest już zamknięty na zawsze.

Moje śliczne, granatowe cudeńko

2009-06-16T23:11:00.000+02:00

Pomimo, że jest środek czerwca, a od rana znów lało, pomimo, że coraz dobitniej uświadamiam sobie, że pewien etap mojego życia kończy się, a ja nie mam pojęcia co mam dalej robić, pomimo, że rano połamałam nową soczewkę (nie wiem jakim cudem), pomimo, że nogi mnie bolą jak cholera i jestem nieziemsko zmęczona, a jutro muszę wstać przed 5 do pracy, to był wyjątkowo piękny dzień. Oto powód:

Czyż nie wygląda pięknie? :):):) Jedna, głupia, oprawiona magisterka, a radość jak stąd na Haiti. Jeszcze tylko ostatni rzut oka Andrzeja i mogę rejestrować. A pół poprzedniej nocy spędziłam na wymyślaniu dedykacji do niej. Nie miałam pojęcia jak ciężko jest napisać jedno ładne, wzruszające zdanie i uniknąć przy tym zbędnego patosu. Moje dzieło naukowe zostało bez dedykacji. No i dobrze w sumie, bo dedykuję je sobie. Za to, że byłam silna i dzielna i nie zniechęciłam sie 5 lat temu, jak zaczynałam studia i kiedy nie poszło po mojej myśli, za to po 3 latach dałam radę i oto kończę tak, jak zawsze chciałam zacząć. Dumna z siebie jestem! :)

Byłam dzisiaj z Kate w DSWE. To niesamowite ile dziwnych uczuć może wywołać jazda autobusem w okolice miejsca, w którym niegdyś bywało się prawie codziennie. Ale to przeszłość, która obecnie nie ma racji bytu. Mam Ra i z całą odpowiedzialnością za te słowa mogę stwierdzić, że jestem szczęśliwa. To zupełnie inny rodzaj szczęścia niż ten towarzyszący podróży w stronę Nowego Dworu.

***

F.: Mógłbyś mnie pokochać?

Ra: Przecież ja Cię kocham.

F.: A mógłbyś bardziej?

Ra: Nie da się bardziej, kocham Cię najbardziej na świecie.

F.: Skąd wiesz?

Ra: Bo nikt inny na moim miejscu nie wytrzymałby z Twoim marudzeniem. A ja wytrzymuje już tyle czasu, więc Cię kocham.

Nie ma to jak rozsądna argumentacja ;)

Najkrótsze zakupy świata

2009-06-12T23:01:00.000+02:00

13:05 – wejście do sklepu z męską odzieżą:

- Szukamy garnituru ślubnego.

- Jaki rozmiar?

- Nie wiem, ale ten będzie dobry, mogę przymierzyć?

13:06 – mierzenie garnituru

- Idealny, biorę.

- Ale proszę przyjrzeć się bardziej, nie trzeba nigdzie zwężyć, poprawić, na pewno ten fason odpowiada?

- Nie mam czasu, biorę tego.

13:10 – wyjście ze sklepu

Mój brat będzie najszybszym Panem Młodym, jakiego można spotkać na całym Dolnym Śląsku :D

Wiadomość tygodnia. Z całą pewnością będę świadkową. Jedną z dwóch, zamiast świadka :D

Nagłówki, tabele i inne bzdury

2009-06-09T17:06:00.000+02:00

Rany, jakie to wszystko jest trudne.

Straciłam cały dzień niemalże na doskonalenie mojej pracy magisterskiej, ale te wszystkie kosmetyczne sprawy wcale nie są takie łatwe jak sie wydaje :D No bo jak niby zrobić nagłówek z podziałem na sekcje, z inną każdą pierwszą stroną kolejnej sekcji, z piękną czarną kreską oddzielającą go od tekstu, nie przekraczającą marginesów 3x2cm? Albo jak zrobić obramowanie pewnych partii tekstu z wyznaczonymi konkretnymi, równymi odstępami z każdej ze stron i odstępami między sobą na 0,5cm z uwzględnieniem kolorystyki wypełniającej każde obramowanie? Dlaczego mam wrażenie, że w niektórych miejscach mam stanowczo za dużo znaków interpunkcyjnych, a niektóre z sekwencji są zdaniami zbyt wielokrotnie złożonymi, co pomimo, że dodaje bardziej naukowego charakteru całemu tekstowi, sprawia że jest on mało czytelny? Dlaczego nie rozumiem niektórych zdań, które sama napisałam? :D

Tak oto zmarnowałam cały kolejny dzień na coś, co powinnam już dawno wydrukować i oprawić, a ciągle chcę udoskonalać. I logopedia nam znów dziś przepadła. Szkoda, bo niektórych z moich wyobrażeń dotyczących przyszłości widzę siebie jako neurologopedę, a trudno nim zostać, gdy niemalże każde z zajęć przepadają :D

A generalnie bardzo lubię wtorki i to, co lubię w nich najbardziej jeszcze przede mną: eeeeespaaaaaaaañoool :) Dzisiaj będą zajęcia z wypełniania CV i pisania listów motywacyjnych, na co czekam z niecierpliwością, bo w innych moich marzeniach dotyczących przyszłości po studiach wyjeżdżam na jakiś czas do Hiszpanii :)

I aż sama jestem ciekawa co będę robić za rok o tej porze...

PS. Ja chcę w góry. Bezzwłocznie.

Weselna relacja

2009-06-07T22:47:00.001+02:00

Sezon weselny rozpoczęty. Pierwsze wesele w tym roku za nami. Po wielu, wielu, wieeeelu ciężkich chwilach (jestem blada/mam brzydką cerę/nie układają mi się włosy/pada deszcz/ mam nieodpowiednie obuwie/zbliża mi się okres/jest za zimno na moją kreację/definitywnie nigdzie nie idę) dotarliśmy na miejsce, uczestniczyliśmy w ceremonii zaślubin i bawiliśmy się na weselu. Ale po kolei.

Po pierwsze - mężczyźni totalnie nie rozumieją kobiet. Czy tak trudno jest pojąć, że bez względu na to jak mądre, cudowne i wykształcone byśmy nie były, nasz wygląd zawsze ma dla nas znaczenie? I są takie dni, w których potrzebujemy usłyszeć, że ładnie wyglądamy. Potrzebujemy i już. Bo gdy tego nie usłyszymy, kolejne dwie godziny można spokojnie spisać na straty. :)

Po drugie – nieważne kim jesteś, jesteś swój. Gdy Mężczyzna Mojego Życia (pozostający w tamtej chwili Mężczyzną Totalnie Nie Rozumiejącym Kobiet) pojechał po wiązankę ślubną z Młodym, przyszło mi prowadzić namiętną konwersację w mieszkaniu pełnym obcych ludzi. I tak oto dowiedziałam się, w ciągu niespełna pół godziny, że: jestem rzekomą kuzynką wujka Julka/osobą towarzyszącą kuzyna Łukasza/świadkową Młodej. Kimkolwiek jednak bym nie była ważne, że jestem z rodziny (!?), zatem mam się przysiąść do rodzinnych fotografii i napić się drineczka, co by stres mnie w kościele nie zżarł. Nie wiedziałam, że stres powinien towarzyszyć wszystkim zaproszonym gościom. :P

Po trzecie – dzień ślubu to chyba najbardziej stresujący dzień w życiu. Takie odniosłam wrażenie. Młody od wczesnych godzin porannych chodził zestresowany do tego stopnia, że szczerze mi było jego żal. Dopiero na weselu, koło 1 w nocy przyznał, że wreszcie może oddychać swobodnie.

Po czwarte – szalenie lubię ceremonie zaślubin. Są tak piękne i wzruszające, że za każdym razem, gdy w nich uczestniczę, czuję się jakbym była w środku jakiegoś niesamowicie pięknego wydarzenia. To tak, jakby naprawdę dwoje ludzi nagle stawało się dla siebie wzajemnie najważniejszym celem i sensem życia. Słowo „ja” znika z ich słownika, zastąpione słowem „my”.

Po piąte – zabawy i przyśpiewki weselne to rzecz gustu, generalnie jednak uważam, że lepiej jak są niż jak ich nie ma, bo zawsze jakoś integrują gości i wprowadzają jakieś takie poruszenie na sali. Jak jeden, na oko piętnastoletni chłopak o wadze około 50 kilogramów tańczył trzymając na rekach dziewczynę sporo od siebie cięższą myślałam, że umrę ze śmiechu. Szacuneczek.

Po szóste – musimy zapisać się na kurs tańca :D

Tęsknię

2009-06-03T20:34:00.000+02:00

Mam ochotę na góry. Wczoraj, gdy szukałam jakichś butów nadających się na tą chlapę znalazłam moje śliczne górskie buciki. Ostatni raz miałam je na nogach na jesień, gdy z Mężczyzną Mojego Życia przemierzaliśmy górskie szlaki, oczywiście zatrzymując się co 5 metrów, bo chciało mi się pić/jeść/zrobić zdjęcie/odpocząć. Zatem oglądam nas na zdjęciach z tego okresu i musze powiedzieć, że tęsknię. Tęsknię za nami tak blisko, w sensie spędzania czasu tylko we dwoje, dwadzieścia cztery godziny na dobę. Tęsknię za wspólnym, wieczornym planowaniem szlaku, którym wyruszymy z samego rana i porannej pobudce oczywiście trzy godziny po planowanym wyjściu w góry. Tęsknię za wspólnym szukaniem szlaku, któremu towarzyszy posiadanie odmiennych zdań, w którą stronę mamy iść, po czym zawsze stawiam na swoim i w rezultacie tracimy ze dwie godziny. I tęsknię za wieczorami wypełnionymi grą w karty i dobrym, czerwonym winem :)

Tymczasem za oknem prawdziwa jesień, zupełnie nie czuć, że to już czerwiec. Jest zimno, szaro i nieprzyjemnie, w dodatku nie mam butów na taką pogodę, a w sklepach same sandałki i weselne buty na wysokich obcasach. A propos wesela: dostaliśmy zaproszenie na najbliższą sobotę! :D Wcześnie czy późno, ważne, że dostaliśmy w końcu i teraz, kiedy wreszcie czuję się oficjalnie zaproszona, rozpoczęłam poszukiwania bolerka do mojej sukienki. Masakra, ile czerwień ma odcieni, a dobranie odpowiedniego graniczy z cudem.

I ja chcę w góry. Teraz, natychmiast, już.

Już im niosą suknie z welonem....

2009-05-31T23:07:00.000+02:00

Dostałam dziś zaproszenie na wesele brata:

I w związku z tym naszło mnie parę refleksji. Przede wszystkim: gdzie kończy się prawdziwa miłość, a zaczyna strach przed życiem w samotności? Czy ludzie biorą ślub dlatego, że tak trzeba? Bo to taka przecież naturalna kolej rzeczy: zazwyczaj kończy się studia, idzie do pracy, odseparowuje się od rodziców i... no właśnie, a potem to już kolej na ślub, zakładanie rodziny i taką swoistą zabawę w dom. Pamiętam, że gdy Magda wychodziła za mąż zupełnie nie mogłam tego zrozumieć, że do końca życia będzie już zdana tylko na jednego mężczyznę. Nie do przyjęcia wtedy to dla mnie było, bo przecież skąd człowiek w wieku dwudziestukilku lat może mieć pewność tego, że decyzja, którą podejmie za moment jest słuszna i ostateczna?

Odkąd sięgam pamięcią Marek i Kasia są zawsze razem. Mają mieszkanie, kochają się, więc pora na założenie rodziny. To przecież takie naturalne.

A ja sobie też marzę. Doskonale wiem jaką sukienkę będę miała, w którym kościele wezmę ślub, gdzie będzie wesele i jaki będzie mój pierwszy taniec. Mężczyzna Mojego Życia będzie patrzył na mnie tak, że pod tym spojrzeniem będą uginały mi się kolana i to jedno spojrzenie wystarczy, żeby być pewnym, że to na zawsze już. I mam już nawet listę gości ;)

Tylko perspektywa posiadania rodziny jest jeszcze tak strrrasznie odległa.

Nie lubię być dorosła :P

A to mój kościół. Jest kameralny i przytulny, ale przede wszystkim – cały w aniołkach :)

PS. A na wesele w najbliższą sobotę nadal zaproszenia nie dostałam :D

S jak Sobota ze Stachurskim :D

2009-05-30T23:01:00.005+02:00

Przemek to osoba, która zawsze potrafi poprawić mi humor:

Ja: 15:57:48

macie dzisiaj dni Olkusza?

Up: 15:58:03

taak

Ja: 15:58:07

ja cieeee

Ja: 15:58:09

ale fajnie

Ja: 15:58:14

bo my mamy w ten weekend dni Oleśnicy

Up: 15:58:18

Molesta i Kasia Cerekwicka dziś

Ja: 15:58:26

a u nas Stachursky

Up: 15:58:28

też fajnie

Up: 15:58:29

jakbym wiedział to bym do Was przyjechał

Ja: 15:58:52

wolisz Stachurskiego od Cerekwickiej?

Up:15:59:29

niee ale wolę Twoje towarzystwo

Ja: 15:59:37

o, prawidłowa odpowiedz

Up: 15:59:43

no może nielicząc Molesty

Up: 15:59:58

ale jesteś w pierwszej dwójce

;)

Zatem Przemku, z Tobą czy bez Ciebie, "zaliczyłam" Stachurskiego dziś :D I żałuj, że nie mogłeś tego zobaczyć! :P

Stachursky wyglądał jak rasowy dresiarz, odwalił koncert, który trwał 45 minut i bisował tylko raz. Tańczyć to on nie umie, w zasadzie to lepiej wygląda jak stoi i tylko śpiewa, bo żarty też raczej miewa kiepskie, natomiast jak śpiewa, to i tak go kocham ;)

No i oddana

2009-05-29T17:46:00.007+02:00

Przeczytana magisterka została oddana mi przez Andrzeja, a towarzyszące jej słowa "gratuluję" sprawiły, że moje serce wypełniła fala gorącej miłości. Tak, w takich dniach jak dziś zdecydowanie kocham Andrzeja.

Miał być dziś grill u Asioła, a jak to zazwyczaj bywa z czymś przeze mnie planowanym - kaszanka. Zatem w dresach na tyłku i grubych skarpetach mam zamiar spędzić piątkowy wieczór i uroczyście oznajmiam, że nie robię dzisiaj nic. A co, należy mi się czasem! I nawet pogoda towarzysząca mojemu powrotowi do domu nie zepsuje dzisiejszego humoru:

Zaczyna się zawsze fajnie.

2009-05-27T21:44:00.002+02:00

Najpierw było tak:

A potem tak:

I chwilami jeszcze tak:

A aktualnie jest pusto jakoś.

Oddałam magisterkę do sprawdzenia. Moje 135 stron spoczywa teraz w rękach Andrzeja i dopóki nie dostanę informacji zwrotnej, będę nudzić się jak mops. Przez ten czas oczekiwania zdążyłam już:

1. Wynudzić się jak mops.

2. Wyspać się.

3. Zamartwić się na śmierć wypadającymi włosami.

4. Włączyć tv i bezczelnie gapić się w niego dłużej niż 5 minut (czego nie robiłam od niepamiętnych czasów).

5. Tysiąc razy zmienić decyzję odnośnie rzucenia pracy.

6. Spotkać się z Asiołem i zjeść mega lody w polewie (i dieta bezbiałkowa poszła się rypać).

7. Zaliczyć grilla, a po nim zaliczyć zgon, pospacerować po wrocławskim rynku bez uczucia, że powinnam siedzieć przed kompem i pisać, kupić prezent dla Hubka na dzień dziecka:

A teraz, w ramach kolejnego etapu pomagisterkowego, zakładam tysiąc dwieście piętnastego bloga. A co się będę pieścić ;)